گرچه طبق قانون خلقت ، بهار ، تکرار یه دلواپسی کهنه ست، اما حتی واسه طبیعتی که تو این قانون دخیل نبوده، مسرت بخشه!.

بهار یه بهانه ست. یه بهانه واسه روییدن، جوونه زدن. پرشدن و خالی شدن.

پر شدن از خوبیها و خالی شدن از هر چی افکار زشته.

 گیلی خانم بمون! از خودت فرار نکن! مهم نیست که چقدر خالی هستی. مهم اینه که چقدر امیدواری، چقدر عزمتو جزم کردی که تو سال جدید سدها رو از پیش رو برداری و پر شی!

پرشدن سخته. کارهر کسی نیست! همونطور که پریدن صرفاْ با داشتن دو بال محال و ناممکنه. اما من می گم تو می تونی! فقط کافیه از شعارهای تلقینی استفاده کنی و هر شب تو دفتر مشقت از جمله "من می توانم " ۱۰۰ بار بنویسی.

یه پاراگراف بگم ختم کلام! در واقع مهر تاییدیه رو این نظریه  فرشته جون ( آخرین پرواز)  که میگه: گیلی خانوم! انگار تو همه حرفاتو می زنی تا به جمله آخر برسی.

" بدا به حال راست قامتانی که در ابر ریشه دوانده و درانتظار معحزه اند.

آنانکه بی صبرانه منتظرند از آسمان آبی و بی ابر سیراب شده و در نم باران بهار، جوانه زنند و به بار نشینند.

 و خوشا آنانکه در پنهان خویش بهاری برای شکفتن دارند"

پانوشت (۱): راست قامتان= درختانی که در تهی ریشه دارند

پانوشت(۲):  ابر= افکار پوچ و نیات پلید

پانوشت (۳) : خیلی دوست داشتم عکس این درختای خشکی که ریشه شون تو ابره رو بکشم. منتها برعکس دفتر مشقم که همش همرامه، دفتر نقاشیم همرام نبود.

پانوشت (۴): خدا وکیلی گیلی خانوم لوپاش از خجالت گل انداخته و نمیدونه با چه رویی دوباره بنویسه . از همه بابت تاخیرای عجیب و غریبم عذر میخوام و پیشاپیش که چه عرض کنم پساپس عید رو به همتون تبریک میگم. عمری باشه انشالله سال دیگه جبران می کنم. 

دعوام نکنید دیگه !! به تته پته افتادم. دددوس س س ت ت ت و ن دددارم.